Gisterenavond viel ik in een documentaire van de VPRO over de Dixie Chicks. Deze groep bestaande uit drie dames spelen country en zijn enorm groot in America, en een van de best verkopende artiesten. Country is niet mijn ding, maar deze docu ging over iets anders.
In 2003 rond het aankondigen van de invasie in Irak door president Bush, maakt een van de dames tijdens een liveshow duidelijk dat zij het daar niet mee eens is. Deze uitspraak heeft grote gevolgen voor de groep. Ze worden door veel radio stations in de ban gedaan en worden zelfs met de dood bedreigd.
De docu volgt de groep tijdens dit proces. Voor mij was het echt ongelooflijk om te zien dat "freedam of speech" toch anders wordt geinterpreteerd in het land wat predikt deze oer-vrijheid juist hoog in het vaandel te hebben.
Ik heb bewondering voor de vastberadenheid en sta-voor-wat-je-denkt-houding van deze groep. Ze lieten zich niet door miljoenen mensen en tig machtige radiostations kapot maken, en gingen door met waar ze in geloofden.
Zeker een inspiratie voor mij....
“I’m not ready to make nice, I’m not ready to back down, I’m still mad as hell and I don’t have time to go round and round and round. It’s too late to make it right, I probably wouldn’t if I could, ‘Cause I’m mad as hell, can’t bring myself to do what it is you think I should.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten