Het licht komt langzaam door mijn oogleden heen. Ik moet ze nu wel open doen..ben wakker geworden van het geluid van schoenen op de trap en in de keuken..Klim uit bed en kleed me aan, kleren die je alleen op zondag draagt of als er iest heel speciaals is..
De trap af naar beneden toe...ik ruik en hoor de koffie pruttelen in de glazen pot. De geur van koffie is niet het enige herkenbare van de zondagochtend.
Aan het aanrecht staat mijn moeder tompoezen in elkaar te zetten. En zoals elke zondag lukken ze niet helemaal..te weinig glazuur voor alle bovenkantjes...
als ik de kamer binnenloop, zit mijn vader in de stoel met de krant en een sigaret.
de zon schijnt door de ramen en het is doodstil op straat in ons kleine dorpje. Uit de boxen van de HiFi-installatie klinken de klanken van Gerry Raferty, zoals elke zondag.
Als we de tompoezen op hebben gaan we naar het bos van Ouwerkerk, strand van Renesse, of mischien wel naar Opa en Oma.
Dat was mijn zondagochtend in negentienhonderd-heellanggeleden, toen was alles nog zo eenvoudig...
2 opmerkingen:
Ja was het nog maar zo..
Nu kom ik net mijn bed uit en vind half bloemendaal op mijn vloer..ik kon geen afstand nemen van het feestje gister denk?!
Dus de stofzuiger in mijn string want ja geen ouders die het vboor me doen..of iemand anders die me nog bekijkt..
Dan nu ook weer de fiets op om te werken..zodat ik vanavond weer kan eten..Mooie gedachte van vroeger die hou ik nog even vast vandaag..
X
T leven is idd niet meer zo simperl
Suus leuk feestje gister dus ;)??Werd ik maar elke morgen wakker in Maastricht..De tijd dat er wel is wat gedaan werd voor mij, is ver te zoeken.. Pf
Een reactie posten